اجازه دهید نوزاد در جایی بخوابد که خوشحال تر است

امروزه بسیاری از روانکاوان و کارشناسان مراقبت از کودک، به خواباندن نوزاد در کنار والدین خود معتقدند، ولی هنوز هم افراد صاحب نظری وجود دارند که با این عقیده مخالفت می‌کنند. از عصر حجر، مرسوم بوده که نوزادان در کنار مادرانشان بیارامند و این امر تا چند دهه پیش در میان همه فرهنگ‌ها رواج داشته است. اما با تحولات ایجاد شده در جامعه انسانی، بی توجهی بسیاری نسبت به این مسئله صورت گرفته است.

رسم جدا خواباندن نوزاد از مادر در همه نقاط دنیا وجود ندارد، بس که در سال های اخیر، فقط مردم برخی از کشورها به آن روی آورده اند و همانطور که همه والدین می دانند، پذیرفتن این مسئله برای بیشتر نوزادان مشکل است. برخی از پزشکان عقیده دارند که مادران باید نوزاد خود را در تختخوابش تنها رها کنند و به گریه های او بی توجه باشند تا به این شیوه خوابیدن عادت کند. این افراد، با وجود آگاه بودن از نارضایتی نوزاد در جدا شدن از والدین، همچنان بر این نکته تاکید می کنند که والدین هرگز نباید اسیر غرایز خود شوند.

آنها به پدران و مادران آموزش می دهند که بدون توجه به گریه نوزادشان، او را در تخت خواب رها کنند تا نوزاد با گذشت زمان بیاموزد که هیچکس به گریه او پاسخی نخواهد داد؛ پس این کار را ترک می‌کند و به تنهایی به خواب می رود. این عقیده در میان عوام مردم، بسیار محبوبیت یافته بود. در واقع، این روش سبب شد که عاقبت نوزادان به هنگام شب، از گریه کردن و آزردن والدین خود دست بردارند.

والدین متقاعد شده بودند که این شیوه خوابیدن کاملاً مورد پذیرش و علاقه نوزادان است و به همین دلیل پدران و مادران نیز به روش آنها ایمان آورده بودند. با این حال، بسیاری محققان خلاف این گفته‌ها را اثبات کرده اند. آنان معتقدند که محروم کردن نوزاد از همراهی با مادر در طول شب، آسیبی جدی بحث خودشناسی وارد می سازد. تین تونین، کارشناس مراقبت از کودک، می‌گوید:(( به نظر می‌رسد کودکی که در طول شب به تنهایی در اتاقش را میشود و والدین به گریه های او توجهی نمی‌کنند، کم کم به وضعیت جدید عادت می کند و می پذیرد که پدر و مادر به او کمک نخواهند کرد. باور کردنی نیست، اما به هر جهت تاثیر ناشی از حس رها شدن از سوی والدین و خشم و ترس، در تمام طول عمر با او همراه خواهد بود.))

او به این نکته اشاره دارد که در طول قرن های متمادی و در فرهنگ های مختلف، تبعید کردن افراد از سرزمین مادریشان، به‌عنوان شدیدترین تنبیه به شمار می رفته است و در جوامعی همچون رومیان باستان و استرالیا به چنین کاری دست می‌زدند.

رئیس پیشین بخش روانشناسی دانشگاه شیکاگو اظهار می دارد:(( بدترین تنبیه ای که جامعه می تواند برای فردی در نظر بگیرد، تبعید او از محل زندگی اش می باشد. چنین فردی که مورد بی توجهی اجتماع قرار گرفته است، به تدریج دچار افسردگی می گردد و در مورد ماهیت واقعی که خود دچار شک و تردید می‌شود.)) ما انسان ها از لحاظ زیست شناختی به گونه‌ای آفریده شده ایم که همراه بودن با دیگران و زیستن در جامعه انسانی، برایمان بسیار اهمیت دارد.

این موضوع در مورد کودکان و نوزادان نیز صدق می‌کند. حال تصور کنید که رها کردن و بی توجهی به نوزاد، چقدر می تواند بر ماهیت وجودی و تاثیر بگذارد. یکی از دوستانم، به طور کاملا اتفاقی، خوابیدن در کنار نوزادش را در بیمارستان تجربه کرد. بعد از عمل سزارین، در نیمه شب، هنگام شیر دادن به فرزندش به خواب رفت.( البته قرار بود بعد از شیر دادن دوستم، همسرش فرزندشان را به گهواره برگرداند.) پرستار بخش متوجه این اتفاق شد و آنها را مواخذه کرد، اما دوستم به هیچ وجه ناراحت نبود. چیزی که برای او ارزش داشت، آرامشی بود که او و نوزادش در طول شب، به آن دست پیدا کرده بودند.

جولی در توصیف حالتی که هنگام خوابیدن کنار فرزندش تجربه کرده بود، عبارت(( گویی در بهشت به سر می‌بردم)) را به کار می‌برد. در حال حاضر، لوک، فرزند دوستم، کودکی نوپا و بسیار شاد و جذاب است و هیچ چیز دوستم را به اندازه در کنار او خوابیدن خوشنود نمی سازد. دوستم می گوید:(( به خواب رفتن و بیدار شدن لوک در تخت خوابمان، برای همسرم نیز خوشایند است؛ زیرا او هر روز ساعت ها بیرون از منزل مشغول کار است و به این صورت در طول شب می‌تواند با فرزندمان ارتباط نزدیکی برقرار کند

(( قرار دادن لوک در بسترم، سبب شده که من نیز مادر بهتری برای او باشم و زمینه را حتی او را فراهم سازم. او هرگز هنگام بیدار شدن گریه نمیکند، بلکه فقط زمانی که بیمار است یا زمین میخورد، گریه را سر می‌دهد. در کنار هم خوابیدن، حقیقت آن باعث شده که لوک، نوزاد با نشاطی باشد.))

البته، لازم است که هر خانواده ای بهترین شیوه را برای خود و نوزادش در نظر بگیرد. شنیده ام که بعضی از نوزادان تصریح می دهند که به تنهایی بخوابند. اگر کودک شما نیز این گونه است پس بهتر است به عقیده او احترام بگذارید تا دچار آسیب های روحی و روانی نشود. گاهی نیز ممکن است بعضی از والدین نتوانند در حضور فرزند خود خواب راحتی داشته باشند.

در چنین مواردی نیز بهتر است نوزاد تنها بخوابد. درباره موضوع کنار هم خوابیدن والدین و نوزادان، پنه لوپه لیچ می گوید(( طی هفته‌های اول تولد با هم خوابیدن مادر و نوزاد روی میزان بیدار شدن نوزاد و شیر خوردن او در طول شب تاثیری نمی گذارد، اما این موضوع سبب خواهد شد که بیدار شدن و شیردادن به او، کمتر موجبات ناراحتی مادر را فراهم کند؛ چون مجبور نیست از بستر خارج شود و به سوی فرزندش بشتابد. همچنین این شیوه باعث می شود نوزاد سریع‌تر و آسان‌تر به خواب رود. نوزادانی که از بدو تولد در کنار والدین خود می خوابند، هر چه بزرگتر می شوند، در طول شب کمتر بیدار می گردند و این موضوع را درک می‌کنند که بیدار کردن مادر لزومی ندارد.

روی هم رفته، کودک نوپایی که کنار مادر به خواب می رود، هرگز برای در آغوش گرفته شدن گریه نمیکند، زیرا مادر همیشه در کنار اوست و خواسته‌هایش را برآورده می سازد.

 

امتیازدهی
PDFPrint
نویسنده :
منبع : کلیدهای پرورش فرزند شاد - لیزا مک گرت؛ مترجم منیژه نادری

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *