اصول برقراری ارتباط موثر با کودک

برقراری ارتباط با کودک فرایند مهمی می باشد که آگاهی از اصول آن امری مهم و ضروری است. به صورت کلی سه نوع شیوه برقراری ارتباط وجود دارد:

۱- سبک ارتباطی منفعلانه ۲- سبک ارتباطی پرخاشگرانه ۳- سبک ارتباطی موثر

سبک ارتباطی منفعلانه: در این سبک مادر در مقابل کودک تسلیم می شود و تن به خواسته کودک می دهد ولی در مقابل نسبت به کودک رفتارهایی مانند قهر، سکوت و بی توجهی را در پیش می گیرد. در واقع طبق میل . خواسته کودک رفتار نموده ولی پس از آن با قهر کردن، ناراحتی خود را نشان می دهد. در این حالت، کودک علت قهر و بی توجی مادر را متوجه نمی شود و قادر به تصیح رفتار خود نمی باشد.

سبک ارتباطی پرخاشگرانه:مادرانی که از این سبک استفاده می کنند معتقد به استفاده از روش های تنبیهی مانند تنبیه بدن و محرومیت میباشند.

سبک ارتباطی موثر: برقراری ارتباط موثر شامل ۴ مرحله می باشد: ۱- مشاهده و توصیف رفتار به جای قضاوت و برچسب زدن ۲- بیان احساس ۳- بیان نیاز ۴- بیان تقاضا

تک فرزندی

 

 

مشاهده و توصیف رفتار به جای قضاوت: به مکالمات خود با فرزندتان توجه کنید. چقدر در مکالماتتان از برچسب هایی مانند شلخته، لجباز، بی ادب، ترسو،تنبل،استفاده می کنید. قدم اول در برقراری ارتباط موثر، حذف قضاوت ها و برچسب ها و به جای آن استفاده از توصیف رفتار می باشد. به عنوان مثال:

چقدر شلخته ای: قضاوت       امروز لباست را روی مبل گذاشتی:مشاهده و توصیف رفتار

دیر از خواب بیدار شدی: قضاوت            امروز ساعت ۱۰ از خواب بیدار شدی: مشاهده و توصیف رفتار

برای مشاهده و توصیف رفتار فقط از حس بینایی و شنوایی استفاده می کنیم نه قضاوت های ذهن.

بیان احساس: قدم دوم پس از مشاهده و توصیف رفتار، بیان احساس خودمان نسبت به آن موضوع است. دقت کنید در بیان احساس نیز از برچسب و قضاوت استفاده نکنید.

مثال: از اینکه امروز لباست را روی مبل گذاشتی من ناراحتم.

از اینکه امروز فقط یک ساعت درس خواندی احساس نگرای می کنم.

بیان نیاز: انسان ها مسئول احساسات ما نیستند آن ها فقط می توانند محرک احساسات ما باشند. اینکه شما از همسر، فرزند یا همکار خود ناراحت و عصبانی می شوید به نیاز خود شما مربوط می شود. بنابراین بیان نیاز خیلی مهم است.

مثال: من از اینکه امروز لباست را روی مبل قرار دادی احساس ناراحتی می کنم چون دوست دارم فرزندم خودش کارهایش را انجام دهد.

بیان تقاضا: تقاضا باید دو ویژگی داشته باشد. ۱- آمرانه نباشد ۲- دعوت به عمل مثبت باشد نه نهی از عمل منفی. در واقع به بچه نگویید لباست را اینجا نگذار به جای آن بگویید لطفا لباست را داخل کمد بگذار.این نکته را در نظر داشته باشید که تقاضا یعنی حق انتخاب به طرف مقابل دادن. بنابراین وقتی از کودک خود تقاضا میکنیم در واقع داریم به او حق انتخاب می دهیم. در صورتیکه دستور دادن به دو نتیجه منجر می شود. یا طرف مقابل تسلیم می شود یا شورش می کند. این نکته را در نظر داشته باشید که بیان تقاضا نباید همراه با ایجاد عذاب وجدان در کودک باشد. به عنوان مثال از به کار بردن جملاتی نظیر من هم مادرم، حق دارم، شیرم را حلالت نمی کنم و … پرهیز نمایید.

امتیازدهی
PDFPrint

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *