اهمیت بازی در کودکان

بازی ، روش یادگیری کودکان است . یعنی کودکان از طریق بازی محیط اطراف خود را می شناسند و مهارت های مربوط به زندگی را می آموزند شاید بتوان گفت که کودک ، بازی نمی کند ، بلکه مقصود او یادگیری است ولی کارهای او از نظر یک بزرگسال بازی کردن ،محسوب می شود .

مثلا کودکی جغجغه را را به جرکت در می آورد تا صدای آن را بشنود و از این طریق حس شنوایی خود را تقویت کند ، با صدای جدیدی آشنا شود و ارتباط بین حرکت دادن جغجغه و صدای آن را درک کند، ولی یک بزرگسال خیال می کند که کودک مشغول بازی کردن است .

بازی کودکان و بزرگسالان بسیار مفید است . بزرگسالان معمولا جهت رفع خستگی ، بازی می کنند . آن ها می خواهند ساعاتی را صرف فعالیتی سرگرم کننده نمایند که هدف چندانی از آن ندارند . درحالی که کودکان برای رفع خستگی یا گذراندن وقت ، بازی نمی کنند . آن ها از بازی خود هدف دارند و قصد آن ها آموختن می باشد . بنابراین از نظر کودک، یادگیری بستن بند کفش و یادگیری پرتاب کردن توپ،یکسان هستند در حالی که وقتی یک بزرگسال رفتار کودک را مشاهده می کند ،بستن بند کفش را کاری با فایده می داند و پرتاب کردن توپ را بی فایده و نوعی بازی می شمارد .

 

با توجه به حرف هایی که زده شد ، در سال های ابتدای کودکی ، بازی همان زندگی کودک است و اساس رفتارهای کودک می باشد . یعنی کودک به جز بازی کردن ، کار دیگری ندارد. این مطلب، اهمیت فراوان بازی در این دوره را نشان می دهد. با افزایش سن کودک ، کم کم تفاوت هایی بین زندگی و بازی او به وجود می آید. اکنون زمانی از طول روز را به بازی می پردازد . او هنوز بازی را به خاطر یادگیری وشناخت محیط اطراف خود انجام می دهد ، ولی گاهی بازی هایی انجام می دهد که قصد او کسب لذت است . در این دوران هم ، بازی قسمتی از زندگی کودک محسوب می شود و کودک نمی تواند بازی را ترک کند . به طور مثال اگر کودک را از تمام وسایل بازی دور کنید می بینید که با دست ها یا زبان خود مشغول بازی می شود .

پس از سن هفت سالگی ، بازی ها شکل دیگری به خود می گیرند. کودک دوست دارد که زمانی را همرا با سایر هم سالان خود مشغول بازی شود . در این دوره نیز بازی ها باعث یادگیری و بالا بردن توان کودک می شوند ولی کودک تا حدودی بین بازی و فعالیت های آموزش فرق می گذارد . از این دوره است که می توان بازی تفریحی ، بازی رقابتی، بازی آموزش، ورزش، تربیت بدنی و … را از هم جدا کرد .

البته این کار را به طور کامل نمی توان انجام داد ، به طوری که ممکن است فعالیتی از نظر بزرگسالان نوعی آموزش و مساله ای جدی باشد ولی کودک، آن را نوعی بازی حساب می کند یا بلعکس . از آن جایی که آموزش رسمی در این سن شروع می شود و کودک ، از بزرگسالان ،حرف شنوی زیادی دارد ، کم کم می پذیرد که بعضی فعالیت های او بازی است و جدی نمی باشد . معلوم نیست این مساله تا چه اندازه به رشد و پرورش کودک ضرر می رساند و آیا اثرات بدی دارد یا نه ؟

در دوره ی نوجوانی ، بازی شکل دیگری می گیرد . به ندرت اتفاق می افتد که نوجوان ،بازی را به خاطر مهارت پیدا کردن برای کار دیگری انجام دهد . آن ها بازی را به خاطر خود بازی ، یا تفریح و سرگرمی حاصل از آن انجام می دهند .

اگر در آموزش ، مطالب جدی را به طور بازی به نوجوان یاد دهند می گوید که این مطلب را به شکل بازی در آورده اند .این موضوع نشان می دهد که هدف اصلی بازی را آموزش و یادگیری نمی دانند ، هر چند که ممکن است هنوز هم بازی ها ، نقش آموزش خود را حفظ کرده باشند .با وجود تفاوت هایی که بازی در نوجوانان با کودکان دارد ، هنوز هم نقش مهمی در زندگی آنان دارد . بازی موجب شادابی و نشاط نوجوان می شود و از ناراحتی ها و بیماری های روانی بسیاری جلوگیری می کند .

از این قسمت چنین نتیجه می گیریم که بازی از اوایل کودکی تا بعد از نوجوانی ( و حتی بزرگسالی ) نتایج بسیار خوبی دارد و یکی از بخش های مهم تعلیم و تربیت را شامل می شود .

 

 

اهمیت بازی در کودکان
امتیازدهی
PDFPrint
نویسنده :
منبع : روانشناسی پرورش و تربیت کودکان - محسن احمدی

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *