بگذارید پسرتان بعضی از مسائل خصوصی را برای خود نگه دارد

مادرم می خواست همه چیز را در مورد من بداند به خصوص افکارم را. این مرا عصبانی می کرد و احساس می‌کردم به نوعی به حریم من تجاوز شده است. یک روز فریاد زدم: دست از کندوکاو در مغز من بردار.
برخورداری از زمان و مکانی مخصوص به خود، بخشی از چرخه رشد، جدایی و استقلال است. پسرهای در حال رشد به این استقلال نیاز دارند و هنگامی که پسری سعی می‌کند قلمرویی را که منحصراً به او تعلق دارد یا به کلی از آن محروم است ایجاد کند پدر و مادر نباید مضطرب شوند.

 

این قلمرو شاید بدن او، شاید اتاق خوابش و یا زندگی اجتماعی او باشد. اگر در خلوت اتاق خود مجلاتی را تماشا می کند نباید این موضوع را در میان فامیل و دوست و آشنا پخش کنید.
پسرهای کوچک تر که احساس می‌کنند به خلوت خود نیاز دارند ممکن است سعی کنند مدرسه و والدین را از هم تفکیک کنند. این بدان معنا نیست که چیزی را پنهان می کنند بلکه به خلوتی برای خود نیاز دارند.

پدر و مادر
– اگر مدرسه فضای خصوصی او است سعی کنید خلوت دیگری نیز برای او بسازید – در افکارش یا اتاق – تا به شما اجازه ورود بدهد.
– به این نیاز او که جنبه هایی از زندگی اش را مختص خود نگه دارد احترام بگذارید. فکر نکنید که این یک مبارزه شخصی بر ضد شما است.
– بعضی از بچه هایی که احساس می‌کنند مورد تجاوز یا تحت کنترل والدین شان قرار گرفته‌اند، یک دنیای خصوصی برای خود می سازند که سرشار از تخیلات است تا بدانجا که دروغگویی برایشان عادت می شود.

امتیازدهی
PDFPrint
نویسنده :
منبع : 100 نکته در شناخت دنیای پسران - الیزابت هارتلی برویر؛ ترجمه آناهیتا آذری

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *