ترس از رفتن به مدرسه

خودداری از رفتن به مدرسه، یکی از رفتارهایی است که به سادگی نمی‌توان تغییرش داد. اگر چه این رفتار معمولاً با اضطراب جدایی در ارتباط است می‌تواند از رویدادهای ناخوشایندی سرچشمه گرفته باشد که در مدرسه، موجب ترس می گردد (هراس از مدرسه).
دلیل به مدرسه نرفتن هرچه باشد، کودک باید به مدرسه برگردد و با ترس هایش رو به رو شود. پدر و مادر می‌توانند سعی کنند وضعیت های ناراحت کننده در محیط مدرسه را برطرف سازند )برای نمونه، اگر کودک زورگویی در مدرسه فرزند شما را آزار می‌دهد، می‌توانید با مدیر مدرسه صحبت کنید)، اما به هر حال کودک باید به مدرسه بازگردد.

غیبت های کوتاه
پس از یک دوره کوتاه غیبت، غرقه سازی می تواند مفید باشد. کودک را به مدرسه می برید و از او انتظار داشت که در آنجا بماند و سپس در آخر روز، شجاعت او را می ستایید.

غیبت‌های طولانی
درمان غیبت های طولانی، به مراتب دشوارتر است. از آنجا که رفتن به مدرسه اجباری و تحصیل در جامعه ما بسیار ارزشمند است، اغلب اوقات این مسئله موجب برخوردهای تند می‌شود. پدر و مادرها هر روز صبح سعی می کنند فرزندشان را از خانه بیرون ببرند، اما موفق نمی شوند و عاقبت احساس سرخوردگی و تقصیر می کنند. وقتی نرفتن به مدرسه تثبیت می شود ممکن است هیچ پاداشی نتواند کودک را به شوق بیاورد.

 


۱٫ در مورد غیبت های طولانی، روش تشویق برای روبرو شدن با وضعیت هراس آور را با روش تنبیه برای روبرو نشدن، ترکیب کنید. برای نمونه، یکی از روش های تنبیهی این است که به کودک بفهمانید که اگر به مدرسه نرود باید تا آخرین ساعت مدرسه، تنها در اتاق بدون اسباب بازی، وسیله سرگرمی یا تلفن بنشیند.
یکی دیگر از روش های موثر تنبیهی، این است که به او اجازه ندهید تلویزیون تماشا کند. هدف این نیست که کودک را مجازات کنید بلکه می‌خواهد شرایطی به وجود آورید که کودک به روبرو شدن با وضعیت ترسناک، مشتاق تر شود. در ضمن به یاد داشته باشید که روش های تنبیهی، وقتی کاملا موثر هستند که لحنتان آرام و فاقد احساسات باشد.
۲٫ معلم خصوصی در منزل نگیرید. کودکی که معلم در خانه به او درس می دهد، دلیل زیادی برای بازگشت به مدرسه ندارد، چرا که غیبت از مدرسه، بر نمرات او تأثیری نخواهد داشت و کودک از اضطراب روبرو شدن با مورد ترس خود (یعنی مدرسه) رها می‌شود.
البته شما می توانید در مرحله انتقالی، از آموزگار بخواهید که در ساختمان مدرسه، به او درس خصوصی بدهد تا بعد به کلاس بپیوندد. این روش به خصوص برای کودکانی که از کلاس های بزرگ و پرجمعیت مضطرب می شوند، موثر است. اما توقع نداشته باشید که مدرسه این کار را برای شما انجام دهد، خودتان برنامه ای طرح کنید که هم برای مدرسه ممکن باشد و هم نیازهای فرزندتان را برآورده کند.
پس از تعطیلات هم مشکلی پیش می آید. وقتی کودک برای مدتی طولانی مجبور نیست که با مورد ترس خود رو به رو شود، آثار مثبت حساسیت زدایی، به تدریج محو می‌شوند. به همین دلیل است که برای کودکانی که دوست ندارند به مدرسه بروند، روز شنبه بدتر از روزهای دیگر به نظر می‌رسد. شاید مفید باشد که در تعطیلات طولانی، به خصوص تعطیلات تابستان، فرزندتان را در فعالیت هایی شرکت دهید که در نزدیکی محل مدرسه اش باشد تا تاثیر منفی تعطیلات کم‌رنگ‌تر شود.

حملات وحشت زدگی
نوجوانی که در مدرسه به حملات وحشت زدگی دچار می‌شود، به کمک بیشتری نیاز دارد. وحشت‌زدگی، اضطراب ناگهانی و شدیدی است که بی هیچ مقدمه یا محرک آشکاری، بر شخص عارض می شود.
نشانه های این حالت شامل تپش قلب، عرق کردن، لرزیدن، تنگی نفس، احساس خفگی، درد سینه، حالت تهوع، سرگیجه، بی حسی یا سوزش، احساس سرما یا گرمای شدید، احساس توهم، ترس از دیوانه شدن و ترس از مرگ است.
گمان می‌رود که این نشانه ها با رها شدن ناگهانی آدرنالین (هورمون جنگ یا گریز) در بدن پدید می‌آیند. این علائم هیچگاه در کودکان خردسال دیده نشده است اما روز به روز در نوجوانان و جوانان بیشتر دیده می‌شود. اگر این حملات مرتب رخ دهند یا به قدری شدید باشند که مانع کارکرد طبیعی بشوند می‌گویند شخص دچار اختلال وحشت زدگی است.

 


نوجوانانی که به این مسئله دچارند، معمولاً از وضعیت هایی که در آنها دچار وحشت زده شده‌اند یا وضعیت های شبیه آنها، اجتناب می‌کنند. تعجب آور نیست اگر افرادی که در مدرسه دچار حالت وحشت زدگی می شوند، دیگر نخواهند به مدرسه بروند.
برخی می‌توانند با استفاده از روش های آرامش بخش و گفتگوهای ذهنی سازگاری، این حملات را پشت سر بگذارند. یادآوری این نکات برای نوجوانان مفید است:
۱٫ وقتی حمله وحشتزدگی شروع می شود، متوقف کردن آن تقریباً غیرممکن است.
۲٫ در مورد بیشتر افراد، حملات به خودی خود، پس از حدود نیم ساعت برطرف می‌شود.
۳٫ حملات وحشتزدگی، به هیچ وجه کشنده نیستند.
۴٫ بدترین اتفاقی که ممکن است پیش بیاید، این است که به قدری تنفس سریع شود که شخص برای چند لحظه ای غش کند، اما حتی این هم به ندرت رخ می‌دهد. اگر احساس سرگیجه می کنید بنشینید یا دراز بکشید.
۵٫ فقط به دلیل اینکه یکبار دچار حمله شده اید، فکر نکنید که همه عمر مبتلا هستید. فقط درصد کمی از افرادی که یک بار به این حالت دچار شده‌اند مرتب گرفتار آن خواهند بود.
۶٫ ترک کردن مکانی که در آن دچار حمله شده اید، کمکی به شما نمی کند و برعکس، ممکن است موجب شود در آینده، از آن شرایط فرار کنید. بهترین کار این است که فقط صبر کنید تا حمله تمام بشود.
۷٫ حملات وحشتزدگی فقط در حالت مزاحم شما هستند که خودتان اجازه دهید مانع کارتان شوند.
۸٫ حملات وحشتزدگی جسمانی اند و علامت ضعف شخصیتی نیستند.
نوجوانانی که اغلب دچار حملات وحشتزدگی می‌شوند به داروهای ضد افسردگی خوب پاسخ می‌دهند. معمولا این داروها شدت حملات را کاهش می دهد و ممکن است به کلی آنها را برطرف کند. البته این داروها شوق بازگشت به مدرسه یا مکان های مشابه دیگر را در نوجوانان ایجاد نمی کند.
تنها درمان فرار، رو به رو شدن با وضعیت است. اگر با دارو مخالف هستید، ارزش دارد که دست کم یک بار با پزشک مشورت کنید زیرا برخی وضعیت های پزشکی (مثلا مشکلات تیروئید) می‌تواند افرادی را که حتی سابقه اضطراب ندارند، دچار حملات وحشتزدگی کند.

امتیازدهی
PDFPrint
نویسنده :
منبع : کلیدهای مقابله با اضطراب در کودکان و نوجوانان - دکتر کاتارینا ماناسیس؛ مترجم فرناز فرود

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *