حس استقلال و کودکان شاد

برای ایجاد حس استقلال در نوزاد به آموزش خاصی نیاز نیست، اگر والدین اجازه دهند که نوزادشان با توجه به ظرفیت هایش در مسیر فطرت خود حرکت کند، به طور طبیعی حس استقلال و بی‌نیازی در وجودش جوانه خواهد زد. وقتی ما نوزاد را پیش از داشتن آمادگی لازم مجبور می کنیم که مستقل شود، حس اعتماد او را نسبت به خود و دنیای اطرافش تضعیف می کنیم و او را به موجودی نیازمند تر و وابسته تر تبدیل می نمائیم.

با وجود چنین حقیقتی، هنوز هم در کشور ما( آمریکا) بسیاری از کارشناسان، بر آموزش هایی در جهت شکل گیری زود هنگام حس استقلال در نوزادان تأکید می‌کنند و این کار، جز پرورش فرزندانی غمگین، نتیجه‌ای به دنبال نخواهد داشت. آموزش دادن، خواسته نوزادان انسان نیست.

ما سگ ها را تعلیم می دهیم تا بتوانند در میان انسانها زندگی کنند. در واقع برای اینکه بتوانند از طینت و خلق و خوی حیوانی خود فاصله بگیرند، لازم است آموزش ببینند. آموزش دادن به حیوانات به این دلیل نیست که چنین شرایطی برای آنها بهتر است، بلکه ما این حیوانات را برای نیاز، راحتی و خوشحالی خود تربیت می‌کنیم.

اما در مورد نوزاد انسان وضع فرق می کند. نوزاد آدمی به صورت موجودی غیر مستقل آفریده شده است و آموزش دادن به او، در جهت خودمختاری و استقلال، تنها انکار واقعیت ذاتی است. کودکان می دانند که به چه میزان مراقبت و رسیدگی از سوی والدین نیازمندند و هرگز بیش از حد نیاز از آنان تقاضای توجه ندارند. توجه بیش از حد به زمانی است که والدین، بدون اینکه نوزاد به رسیدگی نیاز داشته باشد، همواره درصدد برقراری آسایش او باشند.

اگر والدین به واکنش هایی که از سوی فرزندشان بروز می‌کند، توجه کنند، قطعاً نیازهای واقعی او را درک خواهند کرد و در رفع آن خواهند کوشید. نوزادان برای جلب توجه والدین گریه می‌کنند و بی توجهی به نیازهایشان سبب می‌شود که حس نارضایتی و آرزوی برآورده شدن خواسته هایشان در وجودشان شکل بگیرد. نوزادانی که همیشه مورد لطف والدین خود قرار دارند، هرگز اضطراب ناشی از بی‌توجهی و رها شدن از سوی پدر و مادر را تجربه نخواهند کرد. این نوزادان، با احساس امنیت و آرامش پرورش پیدا میکنند و به استقلال واقعی و خرسندی درونی دست می‌یابند.

کودکی که نیازهایش برآورده می‌شود و پیوند مستحکمی با والدین خود برقرار می‌سازد، قطعاً پایه‌های اعتماد و اطمینان در وجود شکل می گیرد و زمینه ایجاد استقلال در فراهم می گردد. در که نوزاد به و توجه به نیازهای او سبب میشود که فرزند، متوجه علاقه والدین به خود شود. همچنین می‌آموزد که چگونه خود نیز به دیگران عشق بورزد.

دکتر سلما فرایبرگ، متخصص رشد کودک، می‌گوید که احساس صمیمیت و عشق میان مادر و کودک، اولین تجربه عشق ورزی کودک محسوب می شود. اگر این تجربه عشق ورزی نوزاد، عاری از هرگونه ناامیدی، عصبانیت، ناکامی و ترس از رها شدن در سالهای اولیه زندگی باشد، در آینده، شانس بیشتری برای یافتن امنیت، آرامش و سلامتی خواهد داشت. بسیاری از بزرگسالان در آمریکا، با عقیده(( استقلال زودهنگام کودکان)) بزرگ شده اند و در نتیجه مشکلات بسیاری را تجربه کرده اند و به افرادی تبدیل شده اند که به شدت به دیگران وابسته اند.

در جامعه کنونی آمریکا، بسیاری مجبورند به روانکاوان و روانشناسان مراجعه کنند تا بتوانند بر احساس وابستگی خود غلبه کنند.

 

امتیازدهی
PDFPrint
نویسنده :
منبع : کلیدهای پرورش فرزند شاد - لیزا مک گرت؛ مترجم منیژه نادری

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *