درمان نوجوانان روان پریش: چالش های درمانگر

برخی از چالش هایی که در درمان نوجوانان روان پریش در مقابله درمانگر وجود دارند عبارتند از:
برقراری رابطه با نوجوان
نوجوان روان پریش ممکن است پارانوئید یا چنان در خود فرو رفته باشد که نتواند وارد رابطه به معنای مرسوم آن شود. چالش درمانگر درگیر کردن نوجوان در رابطه و حفظ آن، علیرغم فقدان انواع معمول تبادل هیجانی است که هر فرد در روابط تجربه می کند.

درگیر کردن خانواده در درمان
اعضای خانواده احتمال دارد چنان نگران مشکلات ناشی از نشانه های روان پریشی نوجوان باشند که در نگاه اول، انگیزه بالایی برای شرکت در درمان داشته باشند. از طرف دیگر این امکان وجود دارد که خانواده و درمانگر آن چنان بر حذف نشانه ها متمرکز شوند که سایر پویایی های خانواده از نظر دور بماند.

 

نوجوان

 

توجه به آسیب پذیری نظام
چرخه مرضی رشد فردی اعضای خانواده را به تاخیر می اندازد. وقتی چرخه متوقف شده باشد راه رشد باز می‌شود. با این حال در بسیاری از خانواده‌ها انتقال‌های رشدی چنان تهدید کننده هستند، که خود انتقال چرخه را دوباره به کار می اندازد.
در واقع درمانگر همیشه باید بین حمایت از رشد و قطع چرخه مرضی در نوسان باشد. درمانگر در عین حال که پیشرفت رشدی هر عضو خانواده را تشویق می کند مواظب است که روابط بین اعضای خانواده نیز محکم و استوار باقی بماند.

هماهنگ کردن چند کمک کار
در درمان روان پریشی ممکن است چندین فرد متخصص با اعضای خانواد کار کنند، در نتیجه هماهنگی بین این افراد، به عنوان یک مشکل پیش می‌آید. در بعضی موارد درمانگر ممکن است نقش مدیر بیمار و رهبری تیم درمان را بر عهده بگیرد.
درمانگر به جای درگیر شدن در این اختلاف ها باید به اعضای خانواده کمک کند تا به طور مستقیم و موثر با عضوی از تیم که خانواده با او مشکل دارد رابطه برقرار کند.

مقاومت در برابر کم بها دادن به قابلیت‌های خانواده
همانطور که هیلی و مادانز خاطر نشان می‌سازند، اعضای خانواده ای که درگیر نشانه های شدید هستند گاهی سعی می‌کنند قابلیت خود را برای حل مشکل ناچیز جلوه دهند و از این طریق نقش فرزند پروری خود را به درمانگر تفویض کنند.
با این روش در عین حال که نقش محوری خانواده به صورت مناسب حفظ می‌شود و لیاقت و شایستگی آن مورد تأکید قرار می‌گیرد، نیاز خانواده به کمک های خانواده گسترده، دوستان و افراد حرفه ای نیز تایید و پذیرفته می شود.

انتخاب محور درمانی مناسب
گر چه تسکین رنج بیماری یکی از اهداف مهم درمان است اما حذف نشانه های روان پریشی نمی‌تواند تنها محور تمرکز درمان باشد. حذف نشانه یک هدف منفی است، در حالی که کمک به اعضای خانواده برای کاهش تنش و دستیابی به انطباق بهتر، یک هدف مثبت است.
کمک به نوجوان برای عملکرد بهتر باید محور درمان باشد. این هدف از طریق فهرست کردن دقیق کارهایی که در حال حاضر نوجوان می‌تواند انجام دهد و سپس کمک به او برای برداشتن گام‌های کوچک به سمت استقلال بیشتر به دست می آید.

ایجاد انتظارات متناسب با شرایط نوجوان
درمانگر باید به خانواده کمک کند تا بین دو قطب زیر براورد و بیش برآورد توانمندی‌های نوجوان روان پریش مسیر درست را پیدا کند. اگر خانواده توانایی نوجوان را کمتر از حد واقعی برآورده کند ممکن است وابستگی بیش از حد او را تقویت کند و رشد او را به تاخیر بیندازد. اگر این توانایی را بیش از میزان واقعی تصور کند، ممکن است از فراهم کردن حمایت مورد نیاز نوجوان در مواجهه با یک مشکل رشدی کوتاهی کند.
مشکلی که جزئی به نظر می رسد اما ممکن است عامل فشارهای قابل ملاحظه‌ای برای نوجوانان آسیب پذیر در مقابل روان پریشی باشد.

 

نوجوان

 

شکیبایی و مقاومت کلید کار با نوجوانان روان پریش و خانواده های آنان است. همانطور که در این مورد دیدیم درمانگر باید نسبت به علائم ظهور مجدد چرخه مرضی، هوشیار باشد و بی درنگ برای پیشگیری از واپس روی یا عود علائم اقدام کند.
اصول مهمی که باید به خاطر سپرد عبارتند از:
– تمرکز بر بهبود عملکرد نوجوان به جای تمرکز صرف بر حذف نشانه ها
– عدم القای این مطلب که پویایی های خانواده عامل روان پریشی هستند. تمرکز بر تغییر دادن الگوهای خانوادگی با هدف کمک به نوجوان روان پریش در جهت عملکرد بهتر و اجتناب از عود.
– بهبود قابلیت های اعضای خانواده برای کنار آمدن با روان پریشی از طریق تقویت روابط آنها با یکدیگر و با اعضای جامعه خود.
– آموزش دادن به اعضای خانواده در هنگام بحران به جای این که بی درنگ نوجوان روان پریش را نزد متخصصان برگرداند به طور مستقل با بحران مقابله کنند.
– ایجاد رابطه با هر عضو خانواده. در نظر گرفتن آنها به عنوان افراد مستقل و صرفا به عنوان بستگان جوان روان پریش. کمک آنها برای مقابله بهتر با استرس‌های زندگی خود و تشویق آنها برای برقراری روابطی در خارج از خانواده.
– اجتناب از انزوای حرفه ای، از طریق حفظ رابطه با همکاران. درخواست مشورت در مواقعی که درمانگر احساس می کند به بن بست رسیده است، اما در نظر داشتن دام مثلث سازی نیز ضروری است.

PDFPrint

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *