رشد روانی و اجتماعی نوجوان

رشد روانی نوجوان
یکی از مهمترین هدف های مهم تکاملی در دوره نوجوانی، خودشناسی و خودیابی نوجوان است. نوجوان نیاز دارد نقاط قوت و ضعف خود را بشناسد، آنچه را می تواند و یا نمی‌تواند به طور موفقیت آمیز انجام دهد، ارزیابی کند، خویشتن پنداری و تصویر مثبتی از خود داشته باشد. خویشتن پنداری نوجوان شامل احساس درباره خود است که از سرزنش خود تا ستایش خویش در نوسان است.
موفقیت مهم دیگر نوجوان بر اساس نظریه اریکسون نیل به تعلق و پیوند با دیگران است که شامل رابطه گرم و پخته و معنی دار با دیگران، افراد همجنس، غیرهمجنس و بستگان و دوستان است.
همه کس نیاز دارد فرد یا افرادی را در زندگی داشته باشد تا بتواند آزادانه با او صحبت و درددل کند.
در اواخر دوره نوجوانی، مخالفت و هم ستیزی با بزرگسالان کاهش می‌یابد. نوجوان جایگاه خود را در ارتباط با گروه همسن و سال خود می یابد و با بزرگسالان نیز بر اساس یک رابطه محترمانه دوجانبه عمل و رفتار می کند.
در حالی که هنوز درباره رابطه با جنس مخالف، انتخاب رشته تحصیلی و یا آمادگی های شغلی خود و دارایی نگرانی‌هایی است. به بیان کوتاه از جمله مسائل توجه نوجوان می توان به وضعیت درس و تحصیل، موقعیت‌های آتی، مشکلات خانوادگی، تلاش برای ایجاد یک رابطه سالم با همسالان، مشکلات مالی و غیره اشاره نمود.

 

 

رشد اجتماعی نوجوان
بسیاری از خشنودی ها و یا ناکامی های نوجوانان در ارتباط با دوست یابی و محبوبیت در جمع و گروه دوستان است. نوجوانان دارای نیازی قوی به کسب محبوبیت و پذیرش توسط دیگران، به ویژه همسالان هستند.
آنان دوست داشتن دیگران در مورد علاقه دیگران بودن را دو روی یک سکه می‌دانند.ضرورت رها ساختن خود از قید و بند های قوی خانواده، نوجوانان را به سوی گروههای همسن و سال سوق می دهد و بسیاری از وابستگی های خانوادگی به منظور برخورداری از حمایت و پشتیبانی لازم، به گروه همسال انتقال می یابد. در این مرحله نوجوان باید از عهده‌ ۳ تکلیف عمده به خوبی برآید.
۱٫ کسب استقلال عاطفی از خانواده
۲٫ ایجاد گسترش نقش جنسیتی مربوط به خود
۳٫ ایجاد ارتباط با گروه همسال
خوشبختانه دوره دبیرستان فرصت و امکان بیشتری برای آزادی و انتخاب دوست به نوجوانان می‌دهد و مدارس باید با برنامه‌های آشناسازی در آغاز هر سال تحصیلی، نوجوانان را در دوست یابی کمک کنند.
تعلق داشتن به گروه همسال برای نوجوان، معنا و مفهومی خاص دارد و از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا تعلق به گروه، تشویق کننده و حمایت کننده است و از همه مهمتر به نوجوان احساس امنیت می دهد.
تعلق به گروه به معنای رشد در استقلال تدریجی از خانواده و مسئولیت پذیری است. نوجوان فعالی که مورد پذیرش گروه است به دلیل موفقیت در ایجاد روابط انسانی، از عزت نفس بیشتری برخوردار است. علاوه بر آن وابستگی به یک گروه سالم می‌تواند اعتماد به نفس یکپارچگی شخصیت نوجوانان تقویت کند.

امتیازدهی
PDFPrint

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *