روش های ایجاد تغییرات مطلوب در فرزندان

۱٫ گوش دادن با حساسیت
هنگامی که والدین به احساسات و افکار کودکانشان بی توجه به نظر می‌رسند، کودکان دچار ناامیدی و رنجش خاطر می شوند به همین خاطر آنها چنین نتیجه گیری می کنند که عقایدشان احمقانه و غیر قابل توجه هستند و این که دوست داشتنی نیستند و کسی آنها را دوست ندارد.
پدر و مادری که با دقت به حرف کودکش گوش می دهد به او می فهماند که برای عقایدش ارزش قائل می شود و به خود او هم احترام می‌گذارد. چنین احترامی سبب می‌شود که کودک نسبت به خودش ارزش قائل شود و این ارزش قائل شدن کودک نسبت به خود سبب می‌شود که او بتواند با دنیای حوادث و با مردم درست برخورد کند.

۲٫ جلوگیری از خوشه های خشم
والدین بایستی از واژه‌ها و گفتارهایی که مایه نفرت و رنجش کودک می‌شوند پرهیز کنند:
توهین‌ها: تو مایه شرمساری مدرسه ات و آبرویی هم برای خانواده ات باقی نگذاشته ای. نامهای گوناگون نهادن بر کودک: مفت خور، کوتوله، احمق
پیشگویی کردن: سرانجام کارت به دارالتادیب خواهد کشید، آنجا جایی است که جنابعالی تا ابد در آن خواهی بود.

 

تهدیدها: اگر مثل یک بچه آدم یک گوشه ننشینی، فکر و خیال اینکه اجازه کاری را به تو بدهم از کله ات بیرون کن.
اتهامات: همیشه اولین کسی هستی که دردسرها را شروع می‌کنی.
ارباب منشی کردن بر کودک: حرف زیادی نزن و بگذار یکی دو چیز را حالیت کنم.

۳٫ بیان احساسات و افکار بدون حمله ور شدن
در موقعیتهایی که مشکل پیش آمده اگر والدین احساسات و افکار خودشان را بدون حمله ور شدن به کودک و شخصیت کودک شان بیان کنند بیشتر موثر خواهند بود.
هنگامی که والدین با حساسیت گوش می‌دهند و گفتارهای تند و تیز و نیشدار را به تاخیر انداخته و احساسات و خواسته هایشان را بدون اهانت بیان می‌کنند، آنگاه تغییری در کودک حاصل می‌شود.
جوی که همدردی در آن حاکم است کودک را به والدین نزدیک‌تر می‌کند، رفتار های درست، ملاحظه و نزاکت والدین مورد توجه و هم‌چشمی کودک واقع می شود. این تغییرات یک شبه صورت نگرفته و زمان لازم دارند. اما تلاش‌ها سرانجام نتیجه خواهند داد.
درست است که نمونه و سرمشق بودن برای کودک خوب است اما به تنهایی کافی نیست و در عین حال مهم است که تعیین کنیم در مراحل مختلف رشد و بلوغ، چه مسئولیت های ویژه ای را به کودک بدهیم.

PDFPrint

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *