زمان ایجاد علاقه کودکان به آموزش

ایجاد علاقه به علم در فرزندان، به زمان انعقاد نطفه باز می‌گردد. بر اساس روایات دینی ما، اگر نطفه فرزند شب پنجشنبه یا عصر جمعه منعقد شود به آموختن علم علاقه‌مند و دانشمند خواهد بود.
از علل علاقه مندی فرزند به کتابخوانی، این است که مادر باردار، در دوران جنینی برای فرزندش کتاب بخواند. این مسئله پس از ۴ ماهگی که دستگاه شنوایی جنین شکل می‌گیرد و به ویژه در سه ماه آخر بارداری اهمیت ویژه‌ای دارد.

آموزش در دوران جنینی
آموزش به فرزند را می توان از دوران جنینی (به ویژه پس از ۴ ماهگی) آغاز کرد؛ زیرا در این دوران، صداها را می شنود و در مقابل آنها واکنش نشان می دهد، پس خوب است مادر باردار با جنین خود سخن بگوید و برایش شعر های زیبا و با محتوای خوب و به ویژه قران بخواند. همانگونه که حضرت فاطمه زهرا با جنین در رحم خود سخن می گفت.
این رفتار مادر، علاوه بر شنیدن جنین، بر ضمیر ناخودآگاه او نیز اثر می‌گذارد و پس از سال ها، با این سخنان و شعرها و آیات شریف، احساس انس و آشنایی خواهد کرد.

آموزش در دوران نوزادی
آموزش فرزند بی درنگ، بعد از تولد آغاز می شود؛ زیرا نوزاد، برخلاف تصور پیشینیان، هوشیار تأثیرپذیر است و زمینه یادگیری در او وجود دارد. به همین جهت ۱۲ ساعت پس از تولد، به صدای انسان واکنش نشان می دهد.
او در پایان هفته اوّل، نشانه‌هایی از مادر را به خاطر می سپارد و از حدود هفته سوم، به چهره او در حالی که از نزدیک مشغول شیر دادن و حرف زدن با کودک است، چشم می‌دوزد.

 


او حدود شش هفتگی، در واکنش به صدای گفت و گوی والدین، نجوا می‌کند و لبخند می‌زند. در سه ماهگی سرش را به طور ارادی، برای خیره شدن دقیق به اطراف، به این سو و آن سو می چرخاند و به تدریج اگر چیزی برای خوشایند نباشد، چشمهایش را می بندد یا سرش را برمی‌گرداند و با آغاز غذاهای کمکی طعم غذاها را تشخیص می دهد.
آموزش از لحظه تولد آغاز می‌شود. البته به صورت غیرمستقیم و القا بر ضمیر ناخودآگاه کودک.

چگونگی آموزش در دوران نوزادی
آموزش در دوران نوزادی به صورت غیر مستقیم و با القا بر ضمیر ناخودآگاه (ذهن ناهشیار) فرزند صورت می گیرد که در آینده با انتقال از ضمیر ناخودآگاه به ضمیر خودآگاه (ذهن هوشیار) خود را نشان می دهد.
انتقال آموزه‌ها از ضمیر ناخودآگاه به ضمیر خودآگاه در بزرگسالی، در موارد متعددی مشاهده شده است: دختر ۱۷ ساله که سوره های متعددی از قرآن کریم را از حفظ می خواند، در حالی که آنها را حفظ نکرده (مادرش در دوران نوزادی این سوره های مبارکه را فراوان تلاوت می کرده است(.
با توجه به اهمیت مطلب، به والدین توصیه می شود که از همان اوایل تولد فرزند، با او با واژگان زیبا سخن بگویند، از کاربرد الفاظ زشت پرهیز کنند، برایش قرآن و اشعار زیبا بخوانند، در مکان هایی که دیگران سخن ناشایستی می‌گویند حضور نیابند و در گفتگو با هم از واژگان ناپسند استفاده نکنند.

آموزش در خردسالی
با آغاز تکلم و شناخت واژگان (در ۱۸ ماهگی ۳۰ تا ۵۰ تا کلمه و در سه سالگی حدود هزار کلمه) والدین می توانند آموزش های مستقیم را آغاز کنند. آموزش آداب سلام کردن، مودبانه سخن گفتن، احترام گذاشتن، خداحافظی کردن، درست نشستن، درست غذا خوردن، رعایت نظافت که شامل شستن دست ها پیش و پس از غذا، مسواک کردن، نخستین آموزش های این سنین است.
با توجه به ایجاد حس مذهبی در کودکان، حدود ۲ تا ۳ سالگی، همیشه بهترین زمان برای آموزش ارزش های دینی است.
آموزش دوست داشتن خدا، محبت پیامبر گرامی و اهل بیت، آغاز کار با نام خدا، سپاسگزاری از نعمت های او آموزشهای مناسب این سن هستند.

چگونگی آموزش در خردسالی
سنین زیر هفت سال، سنین آموزش‌های رسمی و کلاسیک نیست. آموزش های زیر ۷ سال باید غیررسمی در قالب بازی، شعر، سرود، قصه، بازی با کلمات باشد.
۷ سال اول زندگی فرزند، دوران بازی و شادابی است، به همین جهت رسول خدا صلی الله دستور می دهد که فرزندت را تا ۷ سال رها کن بازی کند و امام صادق نیز در این امر تاکید می فرمایند. پس باید فرزندان خود را تا ۷ سالگی از آموزش‌های رسمی و کلاسیک رها سازیم تا به شادابی آنها لطمه نخورد.

امتیازدهی
PDFPrint
نویسنده :
منبع : نسیم مهرجلد 3 - حسین دهنوی

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *