فرزند کلاس اولی من مشکل دارد، چگونه آن را برطرف کنم؟

با ورود به دبستان کودک با تجربه ای مواجه می شود که با کودکستان و پیش دبستانی متفاوت است .از او انتظارات و خواسته های دیگری دارند .

والدین مشتاقانه منتظر رسیدن زمان مدرسه و رفتن فرزندشان هستند ،زیرارا این نشان‌دهنده رشد و بزرگ شدن اوست۰ با این حال آنها خیلی نگران و مضطرب هستند زیرا ممکن است کودک شان حسرت روزهای خوب مرد را بخورد.

بعضی از کودکان بهتر می‌توانند از عهده تکالیف مدرسه برآیند و بعضی کمتر ،زیرا بعضی از آنها به لحاظ سنی هنوز رشد و آمادگی لازم را پیدا نکرده اند.
کودکانی که بلافاصله پس از اتمام شش سالگی و یا قبل از آن وارد مدرسه می‌شوند ،نسبت به کودکانی که چند ماه از ورود آنها به هفت سالگی می گذرد ،کمتر آمادگی پذیرش مدرسه و انتظارات آن را دارند. علاوه بر سن کودک شرایط او در خانه نیز بر سازگاری او در مدرسه و عملکردش تاثیر می گذارد.

متولد شدن یک نوزاد ،دیگر نقل مکان، درگیری پدر و مادر و تعطیلات ناخوشانید همگی از جمله عواملی هستند کهع موجب می‌شوند کودک سال تحصیلی اش را با نگرانی آغاز کند و عملکردش تحت تأثیر قرار گیرد.
از سوی دیگر اگر کودکتان دوستان خوب و صمیمی در مدرسه پیدا کند و آموزگاری مهربان و دلسوز داشته باشد ،راحت تر با کلاس اول و مدرسه کنار می‌آید.

یک معلم خوب و دلسوز می داند چگونه بچه هایی را که با مهارت های اجتماعی و آموزشی مختلف و با تجربیات گوناگون دور هم جمع شده ان ،مدیریت کند و آنها در درس خواندن وغلبه بر ترس ها و نگرانی ها حمایت و تشویق کند.

اگر کودک از قبل با شرایط کلاس درس و مدرسه و آموزگارش آشنا شود برایش راحت تر خواهد بود. در اکثر موارد باید پس از پایان پیش دبستانی و آغاز مدرسه کودک را با کلاس درس و معلمش آشنا کنید.
در غیر این صورت خودتان در این مورد برایش توضیح دهید و فضا را برایش توصیف کنید و سوال کردن را به او بیاموزید به این ترتیب به او آمادگی لازم را می دهید.
به محض اینکه کلاس اول شروع می شود برخی از کودکان خیلی به مدرسه علاقه مند می شوند و با خوشحالی به مدرسه میروند اما برخی دیگر به سختی با شرایط جدید کنار می آیند و هر روز برای رفتن به مدرسه مقاومت می کنند.

اگر آنها در برخی دروس درست از دیگر کودکان ضعیف تر باشند و در گروه های ضعیف تر قرار گیرند، احتمالاً احساس حقارت می‌کند . اکثر والدین در مقابل گله و شکایت های آنها از مدرسه رفتن احساس ناامیدی می کنند و می اندیشند چرا کودکشان مثل دیگر بچه‌ها نیست.

اگر احساس گناه کنید و نا شکیبا باشید رفتارهای کودک تان برای شما غیر قابل تحمل خواهد بود و دائما او را برای گرفتن نمرات بالا تحت فشار میگذارید که فقط موجب بدتر شدن وضعیت میشود او دوست دارد واقعاً شما را خشنود و راضی ببینند اما با رفتارتان به راستی نمی‌داند چطور؟

سعی کنید حداقل برای چند هفته اول او را درک کنید و به او کمک کنید بر نگرانی و ترسش غلبه کند.
روش های مختلفی وجود دارد که شما بتوانید به کودک خود در پذیرش شرایط جدید کمک کنید. اول از همه با آموزگار او صحبت کنید و جویای چگونگی عملکرد کودکتان شوید .

شاید او هرصبح با نگرانی و ترس از خانه بیرون رود اما در مدرسه عملکرد خوبی داشته باشد.
حتی مضطرب ترین دانش آموزان هم می تواند علی رغم احساس تنهایی و دلتنگی برای خانه ،در کنار دوستان جدید خود روز خوبی را سپری کنند.

به فرزندتان بگویید از میان هم سرویسی هایش دوستی برای خود پیدا کند راننده سرویس را در جریان بی‌رغبتی کودک خود به مدرسه قرار دهید.

اگر خودتان او را به مدرسه می برید می توانید با والدین دیگر همراه شوید گاه اگر کودک‌تان ساعت قبل از مدرسه در کنار والدین خود نباشند ،بهتر می‌توانند جدایی را تحمل کنند از این رو اگر او را با دیگر والدین همراه کنید احتمالاً برایش سرگرم کننده تر خواهد بود.

هر گاو با میل و رغبت و بدون گریه و ناراحتی به مدرسه رفت شما می توانید با دادن جایزه و یادداشتی محبت آمیز به او، دل گرمش کنید.
اگر او نمی تواند برای خود دوستی پیدا کند می توانید برخی از همکلاسی هایش را به خانه دعوت کنید یا راه های دیگر برقرار ارتباط به او بیاموزید.
به علاوه حضور او در کلاس های خارج از مدرسه مثل کلاس های ورزشی و هنری موجب می شود او راحت تر بتوانند دوست پیدا کند وبیشتر از محیط مدرسه خوشش می آید.

می‌توانید با او رد غالب یک بازی فضای کلاس را تداعی کنید‌ . شما نقش دانش‌آموز و او نقش والدین را برعهده بگیرد بعد شما به عنوان دانش آموز شروع به گریه کردن کنید و از او به عنوان والدین بپرسید باید چه کند؟
احتمالاً با راهکارهایی از جانب او مواجه می شوید که برایتان جای شگفتی خواهد داشت. مثلاً می‌گوید:” خب به دوستت زنگ بزن تا همراه تو به مدرسه بیاید”
اینگونه بازی کردن می‌تواند به شما و او کمک کند تا مشکلاتش را با بینشی دیگر حل کنید.

اگر این روش نتیجه بخش بود این کار را به صورت مداوم و هفتگی انجام دهید و سعی کنید هر بار آن را حول موضوعاتی که با آنها در مدرسه ناسازگار دارد، انجام دهید.
اگر پس از گذشت چند هفته باز هم هیچ تغییری در او رخ نداد ،با مشاور یا مدیر مدرسه صحبت کنید تا او را در مدرسه زیر نظر داشته باشند پیشنهاداتی به شما بدهند.

به علاوه باید به آمادگی هیا او هم توجه داشته باشید ‌آیا او به لحاظ رشد عاطفی اجتماعی از هم سن و سالانش است عقب است؟
آیا برای رفتن به مدرسه هنوز کوچک به نظر می آید؟ آیا فضای کلاس مناسب است؟ آیا معلمش از او انتظارات به جایی دارد؟ حتی اگر او آمادگی های لازم را ندارد شما و مدیر و معلمش باید با صبر و حوصله از او حمایت کنید.

چگونه باید به کودکم در انجام کامل تکالیفش کمک کنم؟

در دوران دبستان کودکان با تجربه انجام تکالیف در خانه مواجه می‌شوند. در دوران پیش دبستانی و کلاس اول این تکالیف کمتر هستند اما به تدریج هرچه کودک به کلاس های بالاتر می رود ،تکالیف بیشتری هم خواهد داشت.

این تکالیف را معمولا معلم ها برای هر شب آخر هفته معین می کنند اما بچه ها از انجام آن ها سرباز می زنند و در این مورد با والدین خود درگیری پیدا می کنند.

والدین دایم می‌اندیشند چرا فرزندشان خودش درسش را نمی خواند و مشق هایش را نمی نویسد؟ چرا آنها باید همیشه به داد و فریاد متوسل شوند ؟چرا کودک شان همیشه تکالیفش را برای آخرین لحظه می گذارد ؟آنها دوست دارند کودکشان در نهایت مسئولیت پذیری و با دقت و سرعت تکالیفش را انجام دهد، نه با داد و فریاد و رشوه گرفتن یا تهدید
.
برای سرباز زدن کودکان از انجام تکالیفشان چند دلیل وجود دارد: اول که شاید تکالیف برایشان گیج کننده باشد، مثلا آنها ندانند باید کدام صفحه را بنویسند یا چگونه مسئله ای را حل کند .
بچه هایی که در مدرسه نمی توانند به درستی کارشان را تکمیل کنند در انجام تکالیف مدرسه هم عصبی میشوند و از انجام آن ها سرباز می زنند.

اما می گویند :”من از اینها متنفرم !هیچ تکلیفی ندارم!”
برخی از تکالیف هم بازی آنها خیلی خسته کننده و تکراری هستند مثلاً می‌گویند:” من که هجی کلمات را بلدم چرا باید دوباره اینکارار انجام دهم؟” آنها مجبورند ورقه‌های راحت هفته حل کنند که نه تنها برای بچه ها بلکه برای والدین هم خسته کننده هستند.

بعضی از کودکان هم وقت خیلی کمی برای انجام تکالیف خود دارند. اغلب آنها پس از تعطیل شدن از مدرسه به کلاسهای فوق برنامه می روند یا به مهد می روند تا والدینشان از سرکار بازگردند .

در این حالت آنها شب هنگام به خانه می رسند و فرصتشان برای انجام تکالیف، استراحت و بودن در کنار خانواده خیلی کم است.

معمولاً بچه ها شب هنگام و بعد از غروب برای انجام تکالیفشان خسته و آشفته هستند به همین دلیل درگیری آنها بیشتر می‌شود.

برای اینکه تکالیف بچه ها برای شب نماند والدین باید او را تشویق کنند همه یا بخشی از آن را بعد از تمام شدن مدرسه بنویسند.
در مراکز نگهداری از کودکان که والدینشان شاغل هستند محیط آرامی برای انجام تکالیف مدرسه وجود دارد .
برنامه ریزی والدین باید به گونه ای باشد که کودک هم برای انجام تکالیف است هم برای استراحت و بازی وقت داشته باشد ،نه طوریکه مجبور باشد اول با اکراه مشق هایش را بنویسد .

برای کمک به فرزند خود می توانید این گزینه‌ها را به کار بندید:ب او بگویید هرروز تکالیفش را در دفترچه بنویسد و بعد از اینکه به خانه آمد شما بررسی کنید و ببینید چه قدر از آنها انجام شده و چه مقدار مانده است .
بدون شک به این شکل میتوانید از اعصاب خوردی های آخر شب که به خاطر فراموش کردن یک تکلیف پیش می‌آید، جلوگیری کنید .

در مواردی پیش آمده که کودک آخر شب یادش آمده باید فردا گزارش کاری تحویل دهد و طرحی را روی مقوا بکشید.
وقتی کودکتان تکالیفش را انجام میدهد در کنار او باشید.
میتوانید اگر خودتان کارهایی دارید به او بگویید تکالیفش را روی میز آشپزخانه انجام دهد و شما هم به کار آشپزی خود و دیگر کارها به پردازید.

هر از گاهی کمی به خود استراحت دهید و به او در انجام تکالیفش کمک کنید. البته پیش آمدن مشاجرات اجتناب ناپذیر هستند چرا که آنها معمولا عصبانیت خود را به جای معلم ها سر والدین خالی میکنند.

احتمال دارد کودک تان در مقابل پیشنهاد شما برای دقت کردن و مرتب نوشتن یا مرور برخی از دروس مقاومت کند چرا که از نظر او تکرار چیزهایی که بلد است خیلی احمقانه هست.
وقتی مشکلی دارند با آرامش و مهربانی با آنها صحبت کنید و او را تشویق کنید با آرامش و لحن خوبی مشکلش را بیان کند .

در غیر این صورت به حرفش توجهی نکنید. اگر او از انجام برخی از تکالیفی که برایش تکراری هستند سرباز می زنند، در حل برخی از مسائل به او کمک کنید.
اگر او در درس خاصی مشکل دارد، هم خودتان می توانید به او کمک کنید هم به او پیشنهاد دهید برای معلم خصوصی بگیرید.
او برای تکالیف خانه اش بی پایان و مداوم است، با آموزگارش صحبت کنید ،شاید تکالیفش بیش از حد زیاد یا سخت هستند.

شما باید پا به پای آموزگار او تلاش کنید تا فرزندتان از آموزش خوبی برخوردار شود و تکالیفش را به بهترین نحو انجام دهد.
اغلب فرزندتان برای انجام تکالیفش احتیاج به یادآوری و یا برخورد قاطعانه دارد. مثلا باید به او بگویید :”همین الان تکالیفت را انجام بده !” با رسیدن بچه ها به کلاس سوم یا چهارم مسئولیت آنها در قبال تکالیفشان بیشتر می‌شود اما باز هم احتیاج به کمک دارند.

 

امتیازدهی
PDFPrint
نویسنده :
منبع : راهنمایی کامل والدین - دکتر رابین گل داستاین، جنت گالانت

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *