نظرات خود را به پسرتان تحمیل نکنید

پدرم غیرقابل تحمل بود. او در هیچ مورد پیشنهاد کسی را نمی پذیرفت؛ فقط نظر خود را اعلام می کرد و دیگران را نادان و کودن می خواند .او می کوشید برای من تعیین کند که به چه چیزی فکر کنم و هر کاری را چگونه انجام بدهم.
وقتی که مجبور شدم روی پای خود بایستم، برایم خیلی دشوار بود تا صدایش را که در مغزم انعکاس داشت از ذهن خود محو کنم.
به عنوان والدین یا افراد بزرگسال، به راحتی می توانید به واسطه موقعیت و دانش خود متقاعد شوید که فقط عقاید شما صحیح است و حرف باید حرف شما باشد و تصمیمات خود را تحمیل کنید، بی آنکه دریابید با این کار نیاز در حال رشد پسرتان به کشف جایگاه خویش را سرکوب می کنید.
انتقاد یا تعریف بسیار زیاد، یا استفاده افراطی از پاداش هم می تواند همین نتیجه را در بر داشته باشد. شما از پسرتان می خواهید که منحصراً بر طبق نظرات و ارزش‌هایی که شما تعیین می کنید زندگی کند و هیچ فرصتی باقی نمی گذارید تا دیدگاه او شکل بگیرد.

 


باید تعادل وجود داشته باشد. بچه ها – به ویژه در دوران نوجوانی که پیش از بازسازی، خویش را ویران می‌کنند – غالبا با نفی کردن هر نوع الگوی ارائه شده توسط والدین شان، هویت تازه خود را کشف می کنند. آنها باید آزاد باشند تا مسیر را بی خطر طی کنند.

پدر و مادر
۱٫ نظرات پسرتان را جویا شوید، مثلا چنین بگویید: من این را دوست دارم، اما نظر تو مهم است، نه اینکه: عالی است مگر نه؟ یا اینکه بگویید: از آن برنامه تلویزیونی چه نتیجه ای گرفتی؟ نه اینکه: آن برنامه مزخرف بود.
۲٫ در مورد آنچه که برایتان اهمیت دارد به دقت فکر کنید و بدانید که او در هنگام مستقل شدن، اینها را اهداف خود قرار می‌دهد؛ اگر این کار را کرد آن را یک امر شخصی تلقی نکنید.
۳٫ در ارتباط با پسران بزرگ تر، هر چه بیشتر بر عقاید و ارزشهای مورد نظر خود تاکید ورزید و فرض کنید که آنها باید بپذیرند به احتمال زیاد آنها بیشتر عقاید شما را نفی می کنند.

امتیازدهی
PDFPrint

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *