پدیده کودکان خیابانی

کودکان خیابانی از محروم ترین گروه های کودکان هستند که از بیشترین حقوق اساسی خود بی بهره اند.
حق برخورداری از تغذیه، پوشاک، بهداشت و مسکن مناسب، حق بهره مندی از آموزش و پرورش، و … از آنان سلب شده است.
کودکان خیابانی منشا بسیاری از رفتارهای ضد اجتماعی و بزهکارانه هستند. از این رو نه تنها به خود آسیب می رسانند بلکه سلامت جامعه و افراد دیگر را نیز به مخاطره می اندازد.

عوامل موثر در پیدایش کودکان خیابانی
فقر
اصلی ترین عامل است. از آنجایی که فقر معمولا با تبعیض و بی عدالتی اجتماعی همراه است، محروم ترین گروه های جامعه را در معرض خطر پیوستن به افراد بی خانمان و آواره قرار می دهد.

 

کودکان خیابانی

مهاجرت
کسانی که از روستاها و شهرهای کوچک به شهرهای بزرگ روی می آورند به امید کار و زندگی بهتر.

اعتیاد
اعتیاد که از عوامل فروپاشی خانواده و آوارگی کودکان است.

جنگ
عاملی که سبب از دست دادن خانه و خانواده شده و موجب مهاجرت و آوارگی می شود.

خانواده های آسیب زا
عواملی چون طلاق، ازدواج مجدد، چند همسری و … که سبب رها شدن کودک می شود.

نبود سازمان های حمایتی کودکان
در حال حاضر در کشور ما هیچ سازمانی به صورت رسمی و قانونی مسئولیت رسیدگی به وضعیت این کودکان را بر عهده ندارد.

 

کودکان خیابانی

در تحقیقی که در مورد کودکان خیابانی در دو مقطع زمانی 1375 و 1376 در پنج نقطه تهران روی افراد زیر 18 سال انجام گرفت، مشخص شد که سال 76 نسبت به 75، آمار کودکان خیابانی 36 درصد افزایش یافته است. در این بررسی کودکان به 3 گروه سنی تقسیم شدند:
خردسالان زیر 6 سال
کودکان 7 تا 12 سال
نوجوانان 12 تا 18 سال که بیشترین گروه سنی را 7 تا 12 سال تشکیل می دادند.
عمده ترین مشکلات کودکان خیابانی نداشتن امنیت اجتماعی، بی اعتمادی، اضطراب، پرخاشگری، بزهکاری و … می باشد.
ماده 31 پیمان حقوق کودک در این راستا بیان می دارد:
دولت های عضو حق کودک را برای آرامش و استراحت، پرداختن به بازی و فعالیت تفریحی، متناسب با سن کودک و مشارکت آزادانه در زندگی فرهنگی و هنری به رسمیت می شناسند.

PDFPrint

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *