کمرویی و سکوت کودکان

کودکان خجالتی، همواره از معاشرت یا وضعیت‌هایی که امکان خجالت زده شدن آنها وجود دارد (مثلاً صحبت کردن در کلاس و جلوی بچه ها) می ترسند.
آنها بیش از حد مراقب خودشان هستند و اغلب از خودشان خیلی ایراد می‌گیرند. افکار این کودکان پیوسته بر محور قضاوت هایی (معمولا منفی) دور می‌زند که گمان می‌کنند سایرین درباره آنها دارند.
به دلیل همین احساس بی کفایتی و ترس از آنکه دیگران در مورد آن‌ها قضاوت کنند، میل ندارند که به کودکان دیگر نزدیک شوند.
وقتی بزرگتر ها می خواهند آنها را به زور به فعالیت‌ جمعی وادارند، برخی از آنها اعتراض می‌کنند و در نتیجه، ممکن است سایر کودکان به اشتباه تصور کنند که آن ها نامهربان یا عجیب هستند.
در حالی که وقتی سایر کودکان به کودکان خجالتی محبت می‌کنند، آنها واکنش بسیار خوبی نشان می دهند. آنها می‌خواهند با سایرین ارتباط برقرار کنند اما به شدت می‌ترسند که خجالت زده شوند.
درنتیجه کودکان خجالتی به شدت از معاشرت کناره می گیرند تا حدی که فعالیت‌های طبیعی آنها، مانند دوست پیدا کردن یا بازی کردن در حیاط مدرسه، دچار اختلال می شود.
هر چه این کناره‌گیری طولانی تر شود، کودک فرصت کمتری می یابد تا مهارت های اجتماعی را در خود پرورش دهد تا آنکه سرانجام به دلیل نداشتن این مهارتها، در مقایسه با افراد هم سن خود، رفتارش عجیب به نظر می‌رسد.

 

آنها در برقراری ارتباط با سایرین شکست می خورند و چیزی که از آن می‌ترسند یعنی خجالت زده شدن سرشان می‌آید. در نتیجه بیشتر از سایرین کناره می گیرند و این حلقه معیوب را تنگ تر می کنند. حالت شدید این وضعیت جامعه هراسی نام دارد.

چگونه کمک کنیم؟
بهترین راه کمک کردن به کودکان کمرو، برای غلبه کردن بر خجالت، این است که به آنها کمک کنیم تا با وضعیت های اجتماعی که از آن می ترسند، روبه‌رو شوند. متاسفانه این کار یک مشکل دارد: وقتی کودک نمی داند چگونه رفتار کند، چگونه می تواند معاشرت کند؟

مهارت های اجتماعی
کودکان خجالتی، اغلب فاقد مهارت‌های اجتماعی هستند که در جمع لازم است. برای موفقیت در این زمینه خوب است آنها مهارت هایی بیاموزند و در ضمن به تدریج به اجتماع وارد شوند.
به زور وارد کردن کودک در جمع کودکان دیگر معمولا بیش از حد توان او است. پس از آنچه کودک مهارت های اجتماعی ابتدایی را آموخت اکنون باید او را تشویق کنید که آنها را به کار گیرد.
همان طور که اشاره شد بهتر است اینکار قدم به قدم و به صورت تدریجی شکل بگیرد. تشویق یا پاداش می تواند انگیزه پیشروی را تقویت کند.
۱٫ فرزندتان را تشویق کنید که دوستان جدیدش را به منزل دعوت کند یا اجازه دهید فرزندتان به خانه آنها برود. به این ترتیب امکان بیشتری دارد که همبازی های زنگ تفریح به دوستان صمیمی تبدیل شوند.
۲٫ خودتان می‌توانید سرمشق خوبی از یک فرد معاشرتی باشید. اگر معاشرت نکنید و برای دوستی ارزش قائل نباشید احتمال آن که فرزندتان خلاف آن را یاد بگیرد کم است.
۳٫ پس از آن که فرزندتان توانست بدون ناراحتی زیاد با چند کودک ارتباط برقرار کند، او را تشویق کنید که دست کم در یک فعالیت بعد از مدرسه شرکت کند. ورزش یا فعالیت گروهی، برای گسترش روابط اجتماعی بسیار مفید است. اما توجه کنید که کودک واقعا به آن ورزشی و سرگرمی علاقه داشته باشد.

امتیازدهی
PDFPrint
نویسنده :
منبع : کلیدهای مقابله با اضطراب در کودکان و نوجوانان - دکتر کاتارینا ماناسیس؛ مترجم فرناز فرود

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *