کودکانی که دزدی برایشان عادت شده است

کودکانی که در دزدی پیشینه ای طولانی دارند بایستی کمک درمانی شوند. دزدی مداوم نشانه یک بیماری جدی در کودک است و اغلب نشان می دهد که کودک به شدت از قدرت و نفوذ دیگران متنفر است.
بعضی از این کودکان به هیچ وجه به حق مالکیت دیگران اعتنا نمی کنند و آنها را بی اهمیت می دانند.
آنها هر گاه که فرصتی نصیبشان می شود چیزهایی جزئی و غیر جزئی می‌دزدند. آنها ممکن است در خانه، مدرسه و یا سوپرمارکت دزدی کنند و یا از همسایه ها چیزی بدزدند. درمان این کودکان شاید به طول بینجامد. یک چنین خصومت عمیقی به آسانی ریشه‌کن نمی‌شود.
کودکانی که فقط در خانه دزدی می کنند به این دسته تعلق ندارند. کش رفتن چیزی از کیف پول مادر شاید نشانگر پیشنهادی برای محبت باشد یا شاید انتقام کودک از بدرفتاری واقعی یا خیالی مادر را نشان می دهد.

 

 

کودکان نرمال ممکن است بیرون از خانه نیز دست به دزدی های ناچیز بزنند. ممکن است میوه و آبنبات بردارند، یا اشیایی را که پیدا کرده‌اند یا قرض گرفته‌اند نتوانند به صاحبان اصلی بازگردانند.
کودک در شش سالگی نسبت به قشنگی جواهرات بدلی واکنش نشان می دهد و جلوی چشمان شما آنها را بر می دارد و با این حال وقتی متهم به دزدی می شود انکار می کند که دزدی کرده است.
در هفت سالگی اشتیاق و علاقه شدید او نسبت به مداد و مداد پاکن به قدری قوی می‌شود که می‌خواهد هرچه بیشتر مداد و مداد پاک کن داشته باشد. و قبل از ۸ سالگی اسکناس که گوشه اش از کشوی میز آشپزخانه بیرون افتاده است در واقع کودک را به وسوسه می اندازد چرا که رفته رفته معنی پول را می فهمد و چیزهایی را که با پول می توان خرید.
وقتی دزدی کشف می‌شود کودک را تنبیه و نصیحت می‌کنند. او احتمالا خودش را چنین تبرئه می کند که قصدش دزدی نبوده و حتما قول خواهد داد که دیگر این کار را نمی‌کند و روز دیگر، دزدی دیگر.
با این حال اینگونه رفتار پایدار نمی‌ماند و خیلی کم طول می کشد. کودکان همچنان که بزرگتر می شوند رفته رفته از حقوق مالکیت دیگران آگاه شده و به آنها احترام می گذارند.

امتیازدهی
PDFPrint

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *