کودکان و تلویزیون – یک بحث بزرگ

اکثر کودکان مقدار زیادی از وقت شان را در مقابل صفحه تلویزیون می گذارنند. در واقع کودکان امروزی بیشتر از آنچه در مدرسه می گذرانند در مقابل تلویزیون نشسته اند و آن را تماشا می کنند.
علاوه بر وقت صرف شده در مقابل تلویزیون، محتوای برنامه هایی که کودکان می‌بینند دلیلی برای نگرانی است.
تحقیقات مختلف نشان داده که وقتی کودکان به سنین میانی نوجوانی می‌رسند ممکن است ده‌ها هزار حادثه خشونت‌بار و هزاران صحنه مرگ که در اشکال نقاشی متحرک و واقع گرایانه تصویر شده است را مشاهده کرده باشند – و این تنها مربوط به ساعات تماشای بچه ها است.
بیشترین نگرانی نسبت به کودکانی که تلویزیون نگاه می‌کنند، قرار گرفتن آنها در معرض خشونت و ارزش های مبتذل زندگی است. نگرانی دیگر این است که تلویزیون مانع کودک در انجام چه کارهایی می شود – تلویزیون زمانی را که کودکان به طور طبیعی صرف دویدن، پریدن، بازی کردن، حرف زدن، خواندن و خلاق بودن می‌کردند، از آنها می گیرد – کارهایی که اگر کودک محو صفحه افسونگر تلویزیون نمی‌شد انجام می داد.
به عنوان والدین من از شما می خواهم که تنها یک چیز را امتحان کنید – کودکان خود را در هنگامی که آنها به تماشای تلویزیون نشسته اند مشاهده کنید. ممکن است است از مشاهده خود کمی بترسید وقتی می‌بینید که چگونه کودکانتان با دهان نیمه باز و با نگاه خیره بهت زده رو به روی تلویزیون نشسته اند؛ این حالتی است که کودکان بعد از مدتی پیدا می‌کنند.
به وضوح می‌بینید که آنها در وضعیتی خنثی قرار گرفته‌اند – هرگز در هیچ عرصه زندگی کودکان را این گونه منفعل و جذب شده نخواهید دید.
در مقایسه با این حالت، مغز کودک به هنگام مطالعه، وقتی که آنچه را واژه ها به ذهن متبادر می کنند، متصور می‌شود، به شدت فعالیت می‌کند. کودکان هنگام حرکت در اتومبیل، بازی در حیاط منزل و رفتن به یک سیرک، سرزنده و در تعامل با محیط اند؛ دنیای اطراف را با ذهن خود می‌جویند. اما در مقابل تلویزیون به سرعت به همان حالت خیرگی و بهت زده ای باز می گردند و بخش فعال مغزشان به مرخصی می‌رود.

 

سعی کنید این مشاهده را انجام دهید و ببینید که آیا آنچه را که در مقابل چشمان خود می بینید دوست دارید یا نه.
تلویزیون به خصوص روی بچه‌های کوچک‌تر بیشتر تاثیر می‌گذارد. ما یک روز از کودک ۴ ساله دوستمان مراقبت می کردیم و او قبل از این که برود بخوابد آمد نزد من و همسرم تا او را بغل کنیم و به او شب بخیر بگوییم. من و همسرم مشغول تماشای یک نمایش کمدی بودیم؛ در این موقع قطعه ای به نمایش درآمد که در آن یک جور موجود فضایی دستش را از لای درب قفس بیرون آورد و آبنبات و سیب زمینی سرخ کرده را که یک کودک در فیلم می خواست به او بدهد نگرفت و در عوض دست بچه را گرفت و او را به داخل کمد کشید. بعد هم یک آروغ محکم زد.
البته این صحنه اصلا جزئیات وحشتناکی نداشت و صحنه خیلی ساده ای بود؛ در واقع یک شوخی طنز آمیز خاص اشخاص بالغ بود. من به آن کودک ۴ سال نگاهی انداختم تا ببینم برنامه بر او چه اثری داشته است؛ دیدم دندان هایش را به هم می فشارد، پرسیدم حالت خوبه بِن؟ جواب داد:
از اینجا برو.
از چه عصبانی هستی؟
آن بچه رو خورد؟
بعد شروع کرد به گریه و ما هم پنج دقیقه ای را صرف آرام کردن او و ترغیبش به اینکه موضوع را جدی نگیرد کردیم.
ما از احساس همدلی بِن با آن کودک تحت تاثیر قرار گرفتیم و از این که او را در معرض رنجی بیهوده قرار داده بودیم اندکی شرمنده شدیم.
نمی‌دانستیم آیا این تجربه، کابوس هایی را بعدها برای او به دنبال خواهد داشت یا نه. هرچند بچه های بزرگتر صحنه‌های وحشتناکی را تماشا می‌کنند بدون اینکه به ظاهر واکنشی نشان دهند. آیا آنها حساسیت خود را از دست داده اند؟ آیا این یک پدیده خوب است یا پدیده ای بد؟ در واقع هیچ کس نمی داند.
اگر شما کمی نگران شده اید و می خواهید در مورد آنچه کودکانتان تماشا می‌کنند کاری انجام دهید در زیر پیشنهاداتی برای سنجش برنامه‌هایی که کودکان تماشا می‌کنند آمده است.

زبان
منظور فقط فحاشی نیست. کیفیت و غنای مهارت های کلامی این برنامه‌ها است. در این مورد می توانید این آزمایش ساده را انجام دهید: برای یکی دو دقیقه برنامه ای را که کودکتان تماشا می‌کند بدون اینکه به تصویر نگاه کنید گوش بدهید (می توانید به گوشه ای بروید و به گفتار برنامه گوش کنید) بعد از خود بپرسید که آیا این طرز حرف زدن همان چیزی است که شما می‌خواهید کودکتان یاد بگیرند؟ « …. هووون! هااان! اینو داشته باش. یادت میدم تا دیگه …. و عباراتی از این قبیل».

تصور و تخیل
بعضی از کودکان فقط حرکات محدودی را بلدند، مثل داد زدن و فریاد کشیدن و یا کتک زدن. شاید این نتیجه دیدن همان برنامه هایی است که در تلویزیون می بینند. دقت کنید که شما در این مورد می توانید برنامه های کودک بهتری را که موضوعات مختلف تر و گسترده‌تری را نشان می دهند انتخاب کنید.

ارزش ها
ارزش ها پیام های نهفته در متن هر فیلم یا برنامه هستند – این پیام های نهفته اثری بسیار زیاد روی کودکان می گذارند چون اکثرا به صورت ناخودآگاه جذب می شوند. مسائل ارزشی رایج عبارتند از:
– آدم های خوب و آدم های بد: برخی از آدمها شرور هستند. آنها صدای کلفت دارند و قیافه مضحکی دارند. آنها تماما بد هستند. کشتن این آدم های بد اشکالی ندارد. برخی آدمها تماما خوب هستند. آنها زیبا و ملایم اند.

 


– برخورد همیشه نتیجه رذالت افراد شرور است تا آنکه آدم خوب ها انتقام بگیرند. صدمه زدن به آدم بدها به خاطر کارهایی که کرده اند اشکالی ندارد. انتقام شیرین است. توافق و حد وسطی وجود ندارد. برخورد منطق بردار نیست. اقدام تهاجمی تنها راه‌حل برخورد است.
– نقش های جنسی: این چیزی است که می باید تا به حال از بین رفته باشد. اما هنوز در برنامه‌هایی، دخترها زیرک و زیبا هستند. صدای خیلی تیزی دارند و نیازمند نجات دادن هستند. پسراه یا مردها به دنبال سلاح و درگیری اند. همیشه سفینه های فضایی را به پرواز در می آورند. تصمیم‌گیری می‌کنند. دخترها را نجات می دهند و هیچ وقت گریه نمی کنند.

تبلیغات
آیا نمایشی را که یک شرکت سازنده اسباب بازی تولید می کند در واقع نیم ساعت تبلیغ شخصیت‌های عروسکی معروف یا اسباب‌بازی‌های جانبی است؟ آیا تبلیغات همگی در مورد هله هوله ها یا اسباب‌بازی‌های بیش از حد گرانی است که برای چند صباحی بازار پیدا می کنند؟ بیشتر صرف ندارد که تلویزیون شما دائم روی بدون تبلیغ کانال باشد؟

اخبار
اخبار را با آموزش اشتباه نگیرید. اخبار عملاً شکلی از سرگرمی است – و اغلب تصویری تحریف شده و غیر واقعی از دنیای واقعی به دست می دهد. برای کودکان در سنین دبستان مناسب نیست و گمان نمی کنم در شکل فعلی خود زیاد به درد بزرگسالان نیز بخورد. تماشای اخبار می‌تواند شما را بد گمان و افسرده کند – و در مورد جهانی که در آن زندگی می کنیم اطلاعات غلطی به شما بدهد.

برنامه های آموزشی تلویزیون
بعضی از برنامه های کودکان بسیار عالی است. از دهه ۱۹۹۰ تلاش‌های هماهنگی صورت گرفته است تا با استفاده از توان بالقوه تلویزیون و به ویژه کودکان محروم یاری رسانند که به هنگام ورود به مدرسه از امتیاز برخورداری از همه مهارت های بنیادی مورد نیازشان بهره‌مند باشند و بتوانند با کودکان متعلق به محیط‌های اجتماعی ثروتمندتر و برخوردار از زمینه های انگیزشی بیشتر رقابت کنند.

امتیازدهی
PDFPrint
نویسنده :
منبع : راز شادابی کودکان - استیو بیدالف؛ ترجمه بابک سراسکانی

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *