کودک وابسته و راههای کمک به او

کودکان حساس، در برابر رویدادهایی که برای بیشتر کودکان معمولی تنش کمی ایجاد می کنند دچار ترس شدید می‌شوند. یکی از متداول‌ترین فشارهایی که بر کودکان وارد می‌شود جدا شدن از پدر و مادر است.
جدایی ناگهانی و غیر منتظره، هر کودک خردسال را ناراحت می کند. در صورتی که زمان جدایی طولانی نباشد و شخص بزرگسال و مهربانی در این مدت از کودک مواظبت کند، معمولا کودک خودش را با شرایط سازگار می کند اما برخی کودکان توانایی سازگاری با فشار ناشی از جدایی را ندارند.
برای آنها جدایی مصیبت است و پس از هر بار جدایی، با نگرانی به پدر و مادر می‌چسبند و می‌ترسند که مبادا دوباره از آنها جدا شوند.
عاقبت، ممکن است این کودکان به ترس مداوم از جدایی دچار شوند. آنها همیشه نگران جدا شدن از پدر و مادر هستند، می ترسند که پدر و مادرشان دور از چشمشان بمیرند یا آسیب ببینند و یا شب ها کابوس جدایی می‌بینند.
احتمالا تنها به مدرسه رفتن، تنها خوابیدن یا بدون پدر و مادر به جایی رفتن، برای آنها دشوار است.
این کودکان مانند همه افراد مضطرب، پیش از هر رویدادی که موجب هراسشان می شود دچار دردهای جسمانی، مانند سردرد یا دل درد می‌شوند. معدودی در نوجوانی، به حملات وحشتزدگی دچار می شوند. حالت شدید این مشکل اختلال اضطراب جدایی نام دارد.
در کودکان خردسال اضطراب جدایی از پدر و مادر تا اندازه ای طبیعی است. کودکان بسیاری در نخستین روز مدرسه یا کودکستان اشک می ریزند، اما وقتی واکنش کودک به این فشار شبیه آنچه در بالا ذکر کردیم شدید و طولانی می شود بهتر است به او کمک کنیم تا خود را وفق دهد.

 

 

چگونه کمک کنیم
در ارتباط با ترس از جدایی، مانند همه ترس ها، بهترین راه این است که کودکتان را وادارید تا با جدایی روبرو شود. برخی پدر و مادرها ناراحت می شوند که فرزندشان را به دور شدن از خود تشویق کنند.
به هر حال وقتی کودک گریه می کند و خودش را به پدر یا مادر می چسباند، اولین واکنش او این است که کودک را در آغوش بکشد و دلداری بدهد. این کار برای نوزادان منطقی است زیرا در آنها احساس امنیت ایجاد می کند.
نوزاد اطمینان حاصل می‌کند که همواره حداقل یک شخص خاص وجود دارد که او می‌تواند در مواقع ناراحتی، به وی متکی شود. چنین گمان می‌رود که بیشتر نوزادان به تدریج برای آرامش بخشیدن به خود در موقع تنهایی، آن شخص خاص را در ذهن خود مجسم می‌کنند.
اما برای برخی کودکان، این تجسم ذهنی کار دشواری است و در نتیجه بیش از حد به پدر یا مادر وابسته می شوند. اطمینان خاطر دادن به این کودکان فقط وابستگی آنها را تشدید می کند و مانع آن می‌شود که یاد بگیرند چگونه به خودشان اطمینان خاطر بدهند.
آنها عادت می کنند که به شما متکی باشند. برای آنکه بتوانید به این کودکان کمک کنید تا روش های سازگاری دیگری را جایگزین کنند باید بکوشید به تدریج این عادت را تغییر دهید.
برای روبرو شدن با ترس جدایی، فرزندتان باید به تدریج مستقل تر شود. بیشتر پدر و مادرها به این نتیجه رسیده اند که ترکیب حساسیت زدایی تدریجی و ایجاد انگیزه، برای کودک مفید است.
بنا به سن و توانایی فکری کودک، روش های آسودگی و گفتگوی ذهنی سازگاری، می تواند کودک را آماده کند تا به تنهایی در محیط قرار بگیرد.

امتیازدهی
PDFPrint
نویسنده :
منبع : کلیدهای مقابله با اضطراب در کودکان و نوجوانان - دکتر کاتارینا ماناسیس؛ مترجم فرناز فرود

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *